Öyle bir cenazeyle uğurlandı ki; görenler “dava adamı” olarak ölmeye heveslendiler.

Başbakanların, cumhurbaşkanlarının ve dünyevi makam sahiplerinin makamları o tabutun yanında küçüldükçe küçüldü…

Herkes kul olduğunu idrak etti o gün.
Ve Allah için sevmenin hazzıyla yürüdü kalabalıklar. ..

Hocam hayatıyla milyonlara istikamet vermişti. Şimdi vefatıyla milyonlara istikamet vermeye devam ediyor.

Nasıl son nefese kadar cihat yapılır,
Nasıl son nefese kadar eğilip bükülmeden dosdoğru kalınır,
Nasıl bir ömür Hakkın hâkimiyeti uğruna harcanır,
Nasıl son nefese kadar davadan dönülmez; bunları öğretti.
*
Uyuyanlar vardı, o uyanıktı…
Oturanlar vardı, o koşuyordu...
Yorulanlar vardı, o durmuyordu…
Susanlar vardı, o haykırıyordu…
Sataşanlar vardı, aldırmıyordu…
Velhasıl cihattan vazgeçmiyordu…
*
İstanbul ne güzel şehirsin sen…
Sende yaşayanlara ne mutlu…
95 yaşındaki cihat eri Eyyüb El Ensari’yi (radıyellahu anh) ağırladığın gibi… Şimdi hocamı ağırlıyorsun…
*
Bilmiyorum onsuz bir dünyanın tadı tuzu olacak mı?
Kaderde ne varsa onu yaşayacağız.
Adem aleyhisselam’dan bugüne kadar olduğu gibi son nefese kadar dünya macerası devam edecek…
Şerli olan şerrini, hayırlı olan hayrını işleyecek…
İman yine en büyük hazine…
Müminler yine şerefli olacak…
*
Bugün Hocam vefat etti…
Ve her gün verdiğimiz sözü bir kez daha veriyoruz bugün…
Günahkâr omuzlarımızla İslam davasını düşe kalka da olsa taşıyacağız.
Üç kuruşluk makam ve mevki için davamızı satmayacağız..
Bize dünyevi endişeler fısıldayan şeytana kulak asmayacağız…
*
Sadıklara da selam olsun…
Süzüle süzüle gelen, elene elene gelen…
Hocamın kızmasını bile nimet bilen…
*
Hocam ayıklayıp gitti.
Pirince tekrar taş karıştırmasınlar.
İstişareye sarılıp, yanlış yapmasınlar… Hedeften şaşmasınlar…
*
Söyleyecek daha çok sözüm kaldı. Fakat Hocam için yazdığım bu yazıya nefis karışır diye korkuyorum. Kendime pay çıkartıp, nefsimi sevindirmeyeyim diyorum.
Herkese nasip olmaz böyle ölüm!
Gülüm… Gülüm… Gülüm...