Allah dostları halktan korkmazlar. Zira onlar Allah’ın emniyetinin, dostluğunun ve korumasının altındadırlar. Düşmanlarına asla aldırmazlar. Çünkü bilirler ki, o düşmanları yakında elsiz, ayaksız ve dilsiz kalacaklardır. Bilirler ki, insanlar aslında birer acizdirler, yok olmaya mahkum varlıklardır. Onların elinden ne birini mahvetmek gelir, ne de ihya etmek. Onlar ne birisini zengin edebilirler, ne de fakir düşürebilirler. Ne birisine zarar verebilirler, ne de fayda getirebilirler. Sözün kısası mülk yalnız Allah’ındır.
Onların elinde ise hiçbir tasarruf hakkı yoktur. Yegane kudret sahibi Allah’tır. Veren yalnızca O’dur. O’ndan başkası, kula gelecek şeye mani olamaz. Zararı önleyemez. Zarar veremez. Fayda getiremez. Diriltemez. Öldüremez. Sıddıklar, şirk yükünden kurtulmuşlardır.
Onlar Allah’ın ünsiyet meclisine seçilmiş kişilerdir. O’nun huzurunda rahatdırlar. O’nun rahmeti, lütfu ve münâcâtı ile mütelezzizdirler, zevkyâbdırlar, neşe ve sefa içindedirler. Dünya ha olmuş, ha olmamış aldırmazlar. Ahiret ha olmuş, ha olmamış aldırmazlar. Hayır ve şer ha olmuş, ha olmamış aldırmazlar. İşin başında dünya, insanlar ve nefsani arzular karşısında zühd ve takvayı elde edebilmek için biraz zorlanırlar, külfete katlanırlar. Buna bir müddet devam ettikten sonra ise, Aziz ve Celil olan Allah onların daha önceki külfetli hallerini tabii hale getirir, ilahi bir mevhibe olarak kendilerine bahşeder. Artık zühd ve takva halleri tabii bir seyir halinde kendiliğinden devam eder. Hayatlarının tabii hali durumuna gelir.
Zühd ve takva hali yaşayışı için herhangi bir zorlanma hissetmezler.

Onlardan öğreniniz. Taat ve ibadet yoluna kendinizi zorlayınız. Günahları terk ediniz. Haramları terk ediniz. Sevimsiz fiil ve hareketleri terk ediniz. İşte o zaman, daha önceki külfet duyarak yaptığınız taat ve ibadetler sizin için tabii birer hal alır. Artık onları zorlanmadan yaparsınız.

Aziz ve Celil olan Rabbinizin kelamını anlayınız. Onunla amel ediniz. Amellerinizde ihlaslı olunuz. Amellerinizi sırf Allah rızası için yapınız. Başkalarına gösteriş için veya herhangi bir menfaat temini düşüncesiyle yapmayınız.

Fethu’r-Rabbânî /Abdülkadir Geylani (k.s)