Uyandım. Kabusmuydu, rüyamıydı? Neydi bu şimdi?
Bir gemi hatırlıyorum Mavi Marmara ve üç gün.
Bir zulüm hatırlıyorum Mavi Marmara vuruluyor, hapsediliyoruz üç gün. Ne rüyaydı ne kabus hepsi gerçek.
Rüya gibi üç gün Mavi Marmara…
Kabus gibi üç gün İsrail baskını.

Antalya dan yola çıktık. Herkes heyecanlı. Daha birkaç gün önce Kepez de tanışmamıza rağmen, sanki aynı ana babadan doğmuş, aynı evde büyümüşüz. Herkes birbirini çok iyi tanıyor. Tanımakla da kalmıyor, herkes birbirine çok iyi davranıyor.
Sanki incecik elmastan yapılmış biblolarız da, azıcık sarsılsak kırılacakmışız gibi bakmaya bile kıyamıyoruz birbirimize. Değişik bir hava var bu gemide. Tarifi imkansız. ,
Yaklaşık 700 kişi var. Değişik milletlerden, farklı din ve dillerden. Lakin hepsinde tek ruh var. Tek bir kalp. İnsanlık için, zulmün son bulması için, zalime dur demek için, yardım yolunda Gazze yolunda bir gemi.
Müslüman yüreklerde Allah rızası var, Müslüman kardeşi için yanan yüreğine su serpecek olmanın zevki, heyecanı var, Filistin, Kudüs aşkı var.
Hz. Ömer in hizmetçisini taşıyan deveyi çekerek girdiği Filistin e; gemiyle, duayla, yardımla; denizden girmek. Yaralarına azıcık da olsa merhem olmak arzusu var.
Dünyaya İsrail vahşetini duyurmak.
Bu duygularla tek yürekle Mavi Marmara’da ilerliyoruz. Yerleşmemiz on dakika sürmedi.
Yıllardır hep beraber yaşıyor gibi gündelik hayatımıza dönüverdik. Kuranlar okunuyor, hatimler indiriliyor, dualar yapılıyor, avuçlar semaya kaldırılıyor, hep bir ağızdan aminler yükseliyor.
Gemide herkes yolcu, herkes işçi, herkes görevli ; tam bir imece. Herkes bir işin ucundan tutuyor sırayla. Kimse kızmıyor, diğerini kırmıyor. Ne dense, ne istense yapıyor. Yukarıya güverteye çıkıyorum. Erkek yolcularda var. Biz bayanlara ve birbirlerine tıpkı kundaktaki bebeklerine bakar gibi sevgiyle, şefkatle, yürekleri sızlayarak bakıyorlar. Bu atmosfer, bu sevgi, bu bakışlar … başka bir yerde olmaz diye düşünüyorum.
Bu kadar saf temiz ve ulvi bir ortam. Ne tarafa baksam yüzü nurlu tertemiz bir şeyh efendi, yada cemaat lideri, Allah dostu. Bu gemide herkeste nur var. Geminin kalkış amacında nur var aslında. İşte oda içindekileri kuşatmış. Arap arkadaşlar Kuran-ı Kerim okuma dersleri veriyorlar; şeyhler vaaz veriyor; entelektüel yazarlar konuşma yapıyor; marşlar söyleniyor; ilahiler okunuyor; ezgiler seslendiriliyor.
Cemaatle namazlar kılınıyor. Her mezhepten Müslüman var tıpkı Kabedeki gibi. Her vakit değişik mezhep imamının ardında cemaatle namaz kılıyoruz. Ardından yine programlar devam ediyor. Üç günde sadece bir gün yattım. Oda birkaç saat.
Buna rağmen 24 saat yetmiyor bir günde yapmak istediklerimize. Arapça dil kursu bile başladı, organize mükemmel.
Aylarca uğraşılıp üstünde çalışılsa aksaklık olur. Öncesinde bir duyuru, gerisi tamam. Her şey ve herkes anında hazır. Yere bir hasır atılıyor güverteye; üzerine oturuyoruz. Bütün dersler, sohbetler, ilahiler…. Hepsi orda.
Çok değerli şeyhlerden biri 40 Hadis üzerinden bize 9 kişiye derslerden sonra icazet verdi.
Sanki bir medresedeyiz.ama gemide medresede olmayan çok daha fazla şey var. Gülümseyerek sana bakan, gözleriyle konuşan, gözlerinden içine süzülüp yüreğine girilen tertemiz, sevgi dolu, dillerini bilmediğim onlarca insan. İşte Mavi Marmara’nın ruhu….
İşte vurulan, öldürülen Mavi Marmara bu.
Seksen yaşında beli bükülmüş, zor yürüyen, ayakta şükür namazı kılanları ağırlayan Mavi Marmara, terörist muamelesi yapılan Mavi Marmara….
Ve ardından zapt edilen, karartılan, yok edilen, yolcuları öldürülen, en önemlisi de yolundan alı konan, bekleyenlerine ulaşamayan Mavi Marmara…
Sonraki gördüklerim korkunçtu. Bizler; ülkesi ,hem de güçlü ülkesi olanlara bunlar yapılıyorsa dedim. Gerisini düşünmek azapların en büyüğü. Bakmaya kıyamadığım kardeşlerimi; önce vurmuşlar, yetinmemiş tutuklayıp kelepçelemişler arkalarından sıkıca.
Oturmalarına dahi izin vermemişler, dizleri üzerinde, sargılar içinde.
Ama yinede gözleri gülüyor. Önlerinden başka yere bakmak yasak. Bakarken görürlerse, tekmeyi basıyorlar anında.
Bizimkilerden birine: işkence sesleri duydum dedim. Bazılarını aldılar özellikle Arapları; onları sorguya götürdüler, önümüzde bile dövüyorlardı. İşkence de yapıyorlardır şerefsizler dedi.
Filistin’ i düşündüm, ardından Iraklı kadının feryadı geldi aklıma. Gelin ey dünya Müslümanları beni öldürün; diye yalvaran kadın. Her gün onlarca amerikan askerinin tecavüzüne uğruyoruz, karnımızda piçleri. Kendimizi öldürsek ahretimizde mahvolacak. Gelin bizi siz öldürün. Bu işkence çekilmiyor diyordu. Ne zormuş dedim. Filistin’de, Irakta, Keşmir’de, Doğu Türkistan’da, Çeçenistan da, vs …. kısacası çok zormuş; Müslüman kadın olmak.
Mavi Marmara’dan Ak denize baktım. Şahit ol ey Akdeniz; şahit ol bu zulme. Biz bu zulmü; zulüm altındakilerin sesini duyurmak için çekiyoruz. Gönül rızamızla geldik, hiç korkmadan, hiç gocunmadan, pişman olmadan.
Sonra tekrar Mavi Marmara ya baktım esir kardeşlerime; ne mutlu size, ne mutlu bize ki rabbim bize bu gemide olmayı, bu mücadeleyi nasip etti.
Şükür Rabbime… Şükür Rabbime…