Camlardan ölesiye sarkan gündelikçi kadınlar, elindeki eczane poşetleriyle çaresiz bekleyen yaşlı adamlar, pazar yerlerinden artık toplayanlar, eskimiş kıyafetleriyle düğün salonlarında şarkı söyleyenler, sefer tasından utanan genç adam ve diğerleri.

Şehrin ötekileri yani.

Biraz Raif Efendi, biraz Maria Puder, Sartre, Bachelard, Anna ve biraz Kudüs.
Karanlık, rutubetli, çok bağırışlı, çok nefessiz, çok sabahsız, çok aşksız, çok çiçeksiz, çok neşesiz, çok kitapsız bir şehirde hayatta kalabilmek için her şey.

Büyücülerin, haramilerin, borsacıların, reklamcıların, korsanların, işgalcilerin, bankacıların elinden kurtulabilmek için yani. Tarık Tufan, “Bir Adam Girdi Şehre Koşarak” kitabında her şey hızla akarken, yavaş gidenleri, yorulanları, rekabete güç yetiremeyenleri ve onların mekanlarını anlatıyor.




* * *




Kitabın ismi Yasin suresinin 20. ayetinden mülhem: “…Şehrin en uzak ucundan bir adam koşarak geldi ve ‘Ey kavmim’ dedi, ‘Bu elçilere uyun!” Şehre koşarak giren o adam aynı zamanda Tarık Tufan’ın, “kahramanın kim” sorusuna verdiği cevap.

'Yakama yapışan cümleleri yazdım' diyerek yakamıza bazı cümleler yapıştırıyor.

Anna ile başlıyor eser ve sonrasında başka başlık yer almıyor. 118 sayfa. Bazı sayfalar iki yada tek cümleden oluşuyor.Cuma namazından,Kadından,Viyana'dan,Arabesk vs bir çok konuya kendi yorumuyla denemelerden oluşuyor diyebiliriz.