Yazı yazmak çok zordur, helede suya yazıyorsanız. Suyu tarif ediyorsanız.

Su hayattır, zaruret duyarsınız. Hem büyük bir haz alır, hemde yaşarsınız.Kelimelerinizle kavga eder, tüm pervasızca anlam ve kelime gücünüze yüklenir… Fakat nafile tam olarak anlatamazsınız.



Suya ve O’nu bize verene dair ne söylersek yarımdır, eksiktir…



Ben Şimdi suyu yazmaya bile değil..



Suya yazı yazmaya kalkıştığımın, bir denizin üzerinde yürümeye çalştıgımın farkındayım… Çok şeyin farkındayım ve bu arada burada kullanılan tüm (m) eklerini cümlemizin hesabı namına kullanmaktayım…



İbrahim’i yakan “Ateşi” biliyorum. Aynı zaman da “İbrahim” olana Ateşin nasıl kurtuluş olduğununda…



Teslimiyetle, bir “bıçağın” altına yatıldığında, onun nasıl bir mucizeye dönüştüğünüde…



İnancın “denizi” ortadan nasıl ikiye böldüğünüde…



Bir “asa”nın sırrınıda,



Bir “Yüce Kitap’ın” Nasıl Hayatın tüm sırlarını içerisinde barındırdıgı, Onun nasıl bu zamana kadar aynı güzel kokuları barındırarak geldiğini…



İnsanlığın baki Hasretinin Muhammedi Muhabbet olduğunu…



Her Kudüsün Bir Selahaddin’i olduğunu…



Malazgirtin Alparslan demek olduğunu, Alparslan’ın “Bir Fethin Müjdedadarı” olduğunu…



Tarık olmanın, “Gemileri yakmak” olduğunu…



Eğer “Beyinde Bir Zafer” kazanılırsa, Gemilerin nasıl karadan yürüyebileceğini…



Malcom X denen Bir Siyah adamın, Bir Milletin uyanışında vesile olabilecegini…



Bir Çiçekle bahar olmayacağını ama her Baharın Bir Çiçekle Başlayacağını…

Biliyor fakat resmini çizemiyorum.



“Zaten O durumlar içindir ki… Manası Gizeminde, gizemi derinliğinde Aşikardır…”



Bu gizli olan aşikar ruhu bilen, bu manaları yüreğinin derinliklerinde hisseden, kanarda köşede değil… Aranızda iyiyi, doğruyu, güzeli yani Hakkı Anlatacak, hayırlı bir topluluk bulunsun emrinden dolayı seferber olan… Velhasıl Asıl mücadelesine şimdi başlayan bir kutlu yolun, Milyonlarca yolcusundan bir tanesi olan ben “Beni herhangi bir İnsan olmaktan kurtaran” Muhterem Liderim, Cennet Mekan Erbakan Hocam’a kelimeler bulamadığım kadar çok minnet duyuyorum.

Ya herhangi kimse olanlardan olsaydık, ya hiç kavuşamasaydık…



21. Yüzyıl şanslı ki, Bir Erbakan Geçti Üzerinden…

İsterseniz, film şeridini kısa süre için geri sardıralım.

Bindokuzyüz küsürlerdeyiz ki, Bir Büyük Cihan devletinin mirasının ardından,

Toplu İğne dahi üretemeyen,krizler, bunalımlar, buhranlar, alınan haklar, alınması düşündürülmesine teşebbüs bile edilmeyen haklar,Tüp kurukları, ekmek, şeker v.s kuyrukları,İnanan İnsanlara yapılan zulümler, Cennet Vatan’ın her köşesinden ayrı kara tablolar…



Sonra tamda en karanlık anda, gün geceyi iyice çağırdığında…

Bir kervan çıkar yola… Bir Bilge İnsan… Bir Ulu Çınar…

Azimle, Ümitle, Dua ile… Aşk ile, Aşk ile, Aşk ile…

Bir Parola koymuştur o kendine, her şeyin önünde… “Önce Ahlak ve Maneviyat!”



Düşmüştür yollara… Anadolu’ya, Avrupa’ya, Bosna’ya, Afgan’a… İstanbul, İzmir, Bursa, Konya’da olmuş, kah Mardinin bir ilçesinde… Yahut Avrupa’da gün ve gün filizlenen ve her birinde o güzel gülüşünden Namzet olan Camilerin Açılışlarında…

Kah Bilge Kral Aliya’nın ümidi, kah Arafat’ın Tetikleyici gücü olmuştur.



“O” İnsanlık için Büyük Bir Yaşanmış Efsane Ortaya koymuştur… “Milli Görüş”



Hep zora talip olmuştur, Ezber bozan… Millet’in Makus denen talihini değiştiren olmuştur. Bize Tarih yapan Ecdad’ı hatırlatmıştır. Gemileri Tekrar Karadan yürütmüştür. Burası Edebiyatı oldu işin diyenler için geliyor… Toplu iğne dahi üretemezler diyenler vardıya, hani öyle bir gerçek vardı… O Geldi ve…Türkiye’nin dört bir yanına Yüzlerce Fabrika açtı… Yapamazlar dediler, bu temel atmalar sahte dediler, hatta onun temellerini yerinden söktükleri fotografını çekip millete gösterdiler. O hiç aldırmadı, ne kadar temel attıysa, şu zaman teknolojisiyle bile rekor denilecek bir zamanda hepsini Açtı… Milletinin ve bu Milletin evlatlarının hizmetine sundu.



Bukadar mı? Hayır!

İmam Hatip Okullarını, İmam Hatip Lisesi Haline getirerek, çok büyük bir kapıyı açmış oldu.Bir çok alanda tarihinde görülmemiş büyümelere imza attı.



Ve Son Yüzyılın tek Fethi O’na nasip oldu. Bir Millet’in makus tarihini değiştirdi. Kıbrıs zulmünü sona erdirmiş, Kıbrıs’ın tamamı hedefine ulaştırılamamış olsa dahi, bir büyük Kahramanlık rozetini yakasına takmıştır.



Memur işci, çiftci her kesimden insan onunla gülmüş, her zaman özlemle, büyük bir hasretle onun iktidar olacağı günleri beklemiş, O’nunla Bolluk, Bereket, Refah görmüştür.



Yüzlerce, binlerce hayırla yad edilecek ve kıyamet günene kadar hayır duası alacak sayısı yazılamayacak kadar çok hizmet…

O’nu “Şefkatin Başbakanı” olarak, hafızalara kazımıştı.



Vel Hasıl; O’nun içinde geçtiği, yahut O’nun yazılacağı yazının başı, sonu, ortası olmuyor…



İyiki Çağımıza Geldin, İyi ki bizlerin Adam olmamızın Vesilesi oldun…



Şimdi; senin gösterdiğin büyük hedeflerin, Takatinin Sonuna Kadar yapmış olduğun Mücalenin Milyonlarca “Milli Görüşcü”sünden bir tanesi de ben olmasaydım diye düşünüyorumda…



Bu zamana kadar bize ne söylediysen önce kendin yaşadın, kendin yaptın Hocam.Dava’da, Cihad’da, Mücadelede, Sabır’da Azim’de… Hep zirve, hep Öncü oldun bizlere…

Son Olarak…

“Takatinin Sonuna kadar çalışmak…” Hiç bu kadar anlam kazanmamıştı…

Artık Takatinin Sonuna kadar çalışmakta da, bizlere “kaçar yol” bırakmadın Hocam!



İnsan bu konulara girizgah yapmak istemiyor. Onun için direk özüne gelmek istedigim bir meseleye geliyorum.Hocamızın hastaneye gitmelerinden önce son programı, Trabzon… Muhteşem bir buluşma ve programdı ama şimdi anlatacagım mesele, O’nun yaktığı gemilere, Hedefte ki kararlılığına dair…



İşte; Hocamızla birlikte katılma fırsatını bulduğum, O’nu son kez takdim etme şerefine nail olduğumTrabzon Programının Detayları!..



Sabah 8’de kalkacak uçak için Hoca’mız 7:30 Gibi Havaalanına teşrif ettiler.8’e Kadar Kurmayları ile Programın detayları ve ülke meseleleri ile ilgili değerlendirmelerini yapıp, talimatlarını verdiler.Uçak saat 8:20 gibi kalktı, 9:30 sularında Trabzon Havaalanına indi. (Hocamız uçakta çalışmalarına devam etti, talimat vermesini gerekli görüdüğü kişilere talimatlarını verdi) Sonra Havaalanında Parti Heyetince karşılandı, istiraat edecegi otele gitti… Amma ne mümkün istirahat… ( Bu Saatten sonra ben Kongre’ye teşriflerine kadar salondayım, detayları çok kıymetli abilerimizden edindim) Kurmay ekibi, Trabzon Milli Görüş Camiasının Yöneticileri ve birçok değerli insanla istişareler, sonra Zirveye ulaşmak için En önemli olan Direk yani Namaz!..

Sonra Hocamızın Salona Teşrifleri(Solonun içi dışı, bahçesi gerçek manada insan seli… görüntüleride mevcuttur) yaklaşık iki saat Trabzon halkını bagrına bastı. İnsanlığın Saadet’i için Gür bir ses ile Hakkı haykırdı.



Kongreden sonra, Trabzon Parti heyeti ile görüşme…

Sonra Akşam yemeği amma Elbette ki ERBAKAN’ca bir Akşam yemeği, şehrin en ileri gelen yöneticileri ile beraber. Yani bir toplantı daha…



Hemen akabinde, geri dönüş için havaalanı orda tekrar bir değerlendirme… Sonrasında Tekrar Ankara’ya dönüş… İşte böyle bir şeydir, Erbakan Olmak. Adanmış olmak. Seçilmiş Olmak…

Bir Efsane Yazmak ve yaşamak…



O yolda hiçbir engele aldırış etmedi…



Çünkü;

Yola Dikenler Döşeyenler, hayallerine ve bitmek tükenmek bilmeyen inancınada pırangalar vuracak degillerdi ya… Sen Bir Dünya İnsanın Refahı ve Saadet’i için Gemileri yakmıştın ya…Yola döşenen tüm dikenleri, gergef gergef çile ile yogrulan ve sabırla perçilenen bir azimle göğüsleyip, takatinin sonuna kadar Savunmuştun ya Hani!.. Elbetteki Yolun Sahibi Senin yardımcın olacaktı ve Tüm İnsanlıgın Ümidi, bu büyük sınavdan sonra Yeniden Tazelenecekti… Tazelendi, Ellerinle diktigin, Büyük bir direnişle suladığın tomurcuklar başak verdi…



Bir olayı daha anlatarak bağlamak istiyorum meseleyi…Bir abimiz anlatıyor, bizde çok yerde anlatmışızdır.



Erbakan Hocamız bir gün Konya’nın bir ilçesinde mitinge gitmek için yollara düşer…Hava yagışlıdır, her yer çamur… hava şartları çok çetin… Mitingin yapılacagı alana çok da yakın sayılamayacak bir yerde, araba çamura saplanır… Hoca’mız hiç tereddüt etmeden arabadan iner.

Yürümeye başlar…

Sonra, Hoca’mızın Ayakları bir yerde çamura girer ve ayakkabısı çamurda kalır… Hoca’mız yine Tereddüt etmez, yürür… Miting Alanına geldiginde, ayaklarında ayakkabı yoktur. Çıkar her zaman ki gibi O en güzel,



en gür sesi ile hakkı haykırır!..

Yolda Engeller Olsa ne çıkar…

“İman varsa, Herşey vardır!”



Suya yazı yazılmayacağını gördük… Şimdi Suya yazı yazma değil! Bu Büyük Mirası, Büyük Emaneti nesillere, çağlara aktarma… Yola Revan olma, Davanın delisi olma, Destanlar yazma zamanıdır.



Çünkü…

Herkez Duysun ve Bilsin ki…

“ASIL SADAKAT, ŞİMDİ BAŞLIYOR!”