Esselamu aleykum MilliGörüsForum.biz üyeleri,
Haftamızın Konusu

Allah yolunda infak

paylasimlarinizi ve desteğinizi bekliyoruz..

ALLAH YOLUNDA İNFAK VE TASADDUK ETMEK, HAYIRDA YARIŞMAK ALLAH İNDİNDE ÇOK SEVAPLI İŞLERDENDİR.

Allah’u Teala Kur’an-ı kerimde geçtiği gibi tercih bakımından öncelik sırasına göre eşyaların ve fiillerin değerlerini belirtmiştir:

“De ki: Eğer babalarınız, oğullarınız, kardeşleriniz, eşleriniz, hısım akrabanız, kazandığınız mallar, kesada uğramasından korktuğunuz ticaret, hoşlandığınız meskenler size Allah'tan, Resûlünden ve Allah yolunda cihad etmekten daha sevgili ise, artık Allah, emrini getirinceye kadar bekleyin. Allah fâsıklar topluluğunu hidayete erdirmez

”(Tevbe 24)

Yukarıda zikredilen, ayette belirtildiği gibi Müslümanlar bir konuda tercih yaparken tercih yapmanın ölçüsü, insanın aklı değil Şari’in (kanun koyucunun) belirttiği ölçüdür. Zira insan bir şeyden belli şartlarda hoşlanırken, bu şartlar değiştiği zaman insanın tavrı da değişiklik arz edebilir. Dolayısıyla sabit değerlerin ölçüsü; değişken şeyler değil, hiç değişmeyen, zaman aşımına veya şartların değişimine uğramayan sabit şeyler olmalı. Buradaki değerlerden kasıt; yapılan fiillerin sonucunda doğan kıymetlerdir.

Sözünü ettiğimiz değerleri dört kategoriye ayırmak mümkündür:

1. Maddi değer: Kazanç amaçlı ticaret işleri gibi.
2. Ruhi değer: Namaz, oruç, zekat, hac ibadetleri gibi.
3. Ahlaki değer: Doğru söylemek, emanet ve vefalık gibi.
4. İnsani değer: Suda boğulanı kurtarmak, yoksul ve muhtaçlara yardım etmek gibi.

Yukarıda saydığımız değerlerin farklı sonuçları bulunmakla beraber hepsinin yegane ölçüsü ve kıstası şeri hükümlerdir. Tüccar bir kimse;yaptığı ticaretten maddi beklentisi olabilir, ancak yaptığı ticari işleri şer-i hükümlere göre yani helal-haram ölçüsüne göre yürütmekle yükümlü olduğunu hiçbir zaman unutmamalı. Buradaki mesele, kazanç veya götürügetiri meselesi değildir. Değerler meselesi tamamen sevap-ceza, mükafat-azap yani şer-i hükümlere bağlanma meselesidir. Müslüman bir kimsenin yaptığı fiillerinin ölçüsü menfaatçilik değildir. Bunun tek ölçüsü Allah’ın emir ve yasaklarıdır. Yaptığı bütün fiillerden gayesi ise, sonucunda doğan değer ne olursa olsun tek Allah’ın rızasını kazanmaktır, başka bir şey değildir.

Özetle; İslam davasını taşımaya, ana-ba-baya itaat etmeye, aç komşusunun yardımına yetişmeye, Allah yolunda cihad etmeye, eşi ve çocuklarının nafakasını temin etmeye, dürüst olmaya, ticaret yapmaya kalkıştığımızda fiillerin doğuracağı değerlere riayet ederek gayemizin sadece ve sadece Allah’ın rızasını kazanmak olduğunu ve bundan dolayı yüce Allah’ın ahirette büyük mükafat, mağfiret ve sevaplar vaad ettiğini unutmamalıyız. Allah’ın bize hazırladığı mükafatlar; hayırda birbirimizle yarışmada, hakkı ve sabrı tavsiye etmede, İslam davasını taşımada adeta harekete geçmemize teşvik edici bir faktör olmalıdır. Bu fiilleri yaptığımızda da Allah katında bize büyük sevaplar ve ecir yazıldığını hatırımızdan çıkarmamalıyız.

İşte İslam’ın emrettiği, yapılmasına teşvik ettiği hususlardan biri de tasadduk, yani infaktır. Arapça olan infak kelimesi Allah için, veya gerekli işlerin hazırlanması için harcanan mallardır. Ayet olarak sadece Kur’an-ı kerimde infak ile ilgili tam 31 ayet bulunmaktadır. Ayetlerde geçen infak kelimesi; “infak ederler, Allah’a ödünç verirler, tasadduk edenler, veya infak ederseniz” olarak zikredilmiştir. Bu ayetlerin bir kısmını incelediğimizde Şari’in infak edenleri; ihlaslı olanlar, takva sahipleri, ihsan edenlerle eşdeğer olarak zikrettiğini görürüz. Allah’u Teala şöyle buyurur:

“Onlar gayba inanırlar, namaz kılarlar, kendilerine verdiğimiz mallardan Allah yolunda harcarlar.”

(Bakara 3)

“Rabbinizin bağışına ve takvâ sahipleri için hazırlanmış olup genişliği gökler ve yer kadar olan cennete koşun! O takvâ sahipleri ki, bollukta da darlıkta da Allah için harcarlar; öfkelerini yutarlar ve insanları affederler. Allah da güzel davranışta bulunanları sever.”

(Ali-imran133-134)

-Hz. Ömer şöyle anlatıyor: Resulullah bir gün bizlere sadaka vermemizi emretti. O sıralarda mal bakımından oldukça zengindim. Kendi kendime“Eğer Ebu Bekri geçebilmem mukadder ise bu ancak bugün olabilir”dedim ve malımın yarısını getirdim. Resulullah “Aile efradına bir şey bıraktın mı?” diye sordu. “Evet, onlara da bir şeyler bıraktım” dedim. Ne kadar bıraktığımı sorduğunda da “Bunun kadar da onlara bıraktım” cevabını verdim. Biraz sonra da Ebu Bekir geldi. Resulullah ona da‘Ey Ebu Bekr! Sen aile efradına ne bıraktın?’dedi. O da‘Onlara Allah’ı ve Onun Resulünü bıraktım’ dedi. Bunun üzerine Ebu Bekr’i hiçbir zaman geçemeyeceğimi anladım. Müntehabul Kenz:4/347