Gerçek sahabiler bu ayet-i kerimelerde anlatıldığı gibi idiler. Bedir'de, Uhud'da, babalarına, kardeşlerine ve yakınlarına karşı savaştılar. Nitekim arz edilen bu son ayet-i kerimedeki: "Babaları da olsalar." Bedir'de babasını öldürmüş olan Ebu Ubeyde hakkında; "Yahut oğulları olsa" oğluyla düello etmek isteyip de Hz. Peygamber (S.A.V.) Efendimizin müsaade etmediği Hz. Ebu Bekir (R.A.) hakkında; "Yahud kardeşleri olsa" Bedir'de kardeşini öldüren Mus'ab b. Umeyr hakkında; "Yahut yakınları olsa" da; o gün bir yakınını öldüren Hz. Ömer (R.A.) ile Hz. Hamza (R.A.), Hz. Ali (R.A.) ve Hz. Ubeyde b. El-Haris (R.A.) hakkında inmiş. Bunlar: Utbe, Şeybe ve Velîd b. Utbe'yi öldürmüşler.

Bütün bu ayet-i kerime ve hadis-i şerifler: "Hemşerimiz olsun da, ne olursa olsun" diyerek, seçimlerde hemşericilik yapanların kulaklarına küpe olsun.

Son yapılan milletvekili seçimlerindeki oy oranına veya bugünlerde yapılan anketlere bakarak sakın ümitsiz olmayalım. Oyum zayi olur, diye korkmayalım. Çünkü hakikat güneşi, bütün balçıkla sıvamalara rağmen görünmeye başlamıştır. Unutmayalım ki, Hak yol üzerinde yürüyen bir tek adam olsa, altı milyar insan da onun karşısında yer alsa bizim yerimiz haklının yanında yer almaktır. Cenab-ı Hak şöyle buyuruyor: "Eğer yeryüzünde bulunanların çoğuna uyacak, itaat edecek olursan; seni ALLAH Teâlâ'nın yolundan saptırırlar. Çünkü onlar sadece zanna uyarlar ve yalandan başka söz de söylemezler." (En'am Sûresi:116)

Eğer çoğunluk hakkın, doğrunun yanında ise mesele yok. Ama Amerika'da erkeğin erkekle, kadının kadınla evlenmesi kanun haline getirilmiş. Çünkü oylamada çoğunluğu almış. Şimdi bizim, çoğunluğa uymak mantığıyla yanlışın yanında olmamız mümkün değildir.

Bu dünya imtihanında, temel ölçü şu olmalıdır: Her zaman Hak üzere ve Hakk'a taraftar olmak... Galibiyet, çokluk, zenginlik, mevki, makam aslâ mühim değildir.

Nice Peygamber gelmiş, ona mahdut sayıda insanlar tabi olmuş, sözüne kulak vermiş. Peki o Peygamberler vazifesini yapmamış mı? Onlar vazifesini yapmışlardır. Nice İslâm âlimi gelmiş, hayatları boyunca çileler çekmiş. Ömürlerini zindanlarda, mutlak tecrit altında geçirmişler; hatta içlerinde işkence altında veya darağacında can verenler olmuş. Peki onlar vazifelerini yapmamışlar mı? Yapmışlar ve Cenab-ı Hakk'ın huzuruna yüz akıyla gitmişler.

Hakk'ın, hakikatın ölçüsü:
Galip gelmek, muzaffer olmak değil; Hakk'ın yolunda olmak, Hakk yolda yürümektir. ALLAH Teâlâ yolunda cihad etmektir. Muvaffak edip etmemek ALLAH Teâlâ'nın işidir. Hakk yolda mısın; sözünle, özünle, davranışlarınla, metotlarınla Hakk üzere misin; Hakk'tan zerre miktar ayrılmamaya kararlı mısın; o vakit zerre miktar endişe etme, yüreğin ferah olsun, başın dik yürü ve aslâ endişelenme!... Çünkü gelecekten asla ümit kesilmez. Zülüm ebedi olamaz. Kötülük mutlaka hüsrana uğrayacak, adalet ve iyilik galebe çalacaktır. Zafer inananlarındır ve zafer yakındır. Çünkü Cenab-ı Hak şöyle buyuruyor: "Habibim, de ki: Ey mülkün gerçek sahibi olan ALLAH'ım! Sen mülkü dilediğine verirsin ve mülkü dilediğinden alırsın. Dilediğini aziz eder, yükseltir, dilediğini de zelil eder, alçaltırsın. Hayır her türlü iyilik ancak Senin elindedir; gerçekten Sen herşeye son derece kadirsin." (Al-i İmran Sûresi: 26.)

Mülk: Kuvvet ve kudret manasında olduğu gibi, tasarrufu yani yönetilmesi mümkün olan şeylere de denir. Binaenaleyh ALLAH Teâlâ bütün kuvvet ve kudretlerin sahibi olduğu gibi bütün mahlûkatta tam bir tasarrufa yani istediğini yapmağa sahip olduğundan malikül-mülktür. ALLAH Teâlâ Teâlâ indirmiş olduğu bazı kitaplarında şöyle buyurmuştur: "Ben ALLAH'ım! Meliklerin melikiyim! Bütün hükümdarların kalpleri ve alın saçları Benim elimdedir. Eğer kullar Bana itaat ederlerse, başlarındaki hükümdarları kendileri için bir rahmet, merhamet, acıma vesilesi yaparım. Yani başlarındaki hükümdarları onlar için analarından ve babalarından daha acıyıcı kılarım. Eğer kullar Bana isyan ederlerse, başlarındakini onlara bela yaparım. Yani onlara hiç acımazlar. O halde hükümdarları sövüp saymakla meşgul olmayın, lakin Bana tövbe edin, dönün ki, onları size merhametli yapayım." (Ebu's-Suud, Tefsir, ilgili ayet-i celile.)

Ebu Bekre (R.A.)'den rivayet edilen hadis-i şerifte Resûlullah (S.A.V.) Efendimizin:

"İtikat ve amel bakımından nasıl olursanız üzerinize, öyle idareciler tayin olunur." (Deylemi, Firdevs, 3/305, No: 4918.) buyurması da bunu ifade etmektedir.

Hz. Musa (A.S.), ALLAH Teâlâ'ya münacaat ederken, yalvarırken:

- Ya Rabbi! Sen çok yücesin, herkesin Seninle görüşmesi mümkün değil! Biz ise yeryüzünde bulunan aciz kullarınız, Senin kullarından razı ve hoşnut olup olmadığının alameti nedir, bunu nasıl anlayacaklar? diye sorduğunda, ALLAH Teâlâ O'na şöyle vahyetti:

"İnsanların başına en hayırlılarını geçirirsem, bu, Benim kendilerinden memnuniyetimin nişanıdır. En kötülerini başlarına getirirsem, bu da onlardan hoşnut olmadığımın alametidir." (Rııhu'l-Beyan: 2/19.)

Bir kere Haccacı Zalim'e:

- Niçin Hz. Ömer (R.A.) gibi adaletli davranmıyorsun? Halbuki sen O'nun hilafet devrine yetiştin, O'nun adalet ve salahını görmedin mi? denildiğinde, cevaben:

- Siz Ebu Zer'leşin ki, ben de sizin için Ömerleşeyim. Yani siz züht ve takvada Ebu Zer (R.A.) gibi olun ki, ben de adalet ve insafta Hz. Ömer (R.A.)'nun muamelesini yapayım, dedi.

Bundan anlaşıldığına göre, insanların idarecileri, düzgünlükte ve bozuklukta yönettikleri milletlerin amellerine göre düzgün veya bozuk olurlar.

O halde zulüm yayıldığı zaman bütün Müslümanların ALLAH Teâlâ'ya yalvarmaları ve tövbe istiğfarla O'na yönelmeleri gerekir.

27/03/09 MİLLİ GAZETE