Vaktiyle köyün birinde yol ortasında derin bir çukur vardır. Gece misafirlikten dönerken karanlıkta bu çukuru göremeyerek içine düşüp yaralanan köylüler çukurdan çıkarılıp ambulansla hastaneye yetiştirilene kadar kan kaybından ölürler.
Gel zaman, git zaman… köylü bu durumdan muzdariptir ve bu işe bir çözüm bulunması fikri herkeste hâsıl olur. Köyün birkaç genci, etrafına topladığı bir kalabalıkla, köyün ihtiyar heyetine varırlar ve dertlerini anlatırlar. Bu çukurun yol açtığı ölümlerin önüne geçilmesini isterler ihtiyar heyetinden…
İhtiyar heyeti üç kişiden oluşur ve biri de hâliyle muhtardır.
Birinci ihtiyar ayağa kalkıp şöyle der;
Biz bu çukurun yanıda bir ambulans bulunduralım. ambulans hazır olursa zaman kaybetmeden yaralıyı hastaneye yetiştiririz.
İkinci ihtiyar ayağa kalkıp şöyle der;
Biz bu çukurun yanına bir hastane yapalım. Böylece yaralılar zamandan daha fazla kazanmış olur ve hemen ameliyata alınır.
Üçüncü ihtiyar (muhtar) ayağa kalkıp şöyle der;
Hayır arkadaşlar… dediklerinizin hiç biri çözüm değildir. En iyisi biz gidip hastanenin yanında bir çukur açalım, yaralı daha fazla zaman kazanır der.
Bu hikayede, bir aklıllı çıkıp ta yahu bu kadar saçma fikirler söyleyeceğinize şu çukuru kapatsanıza.. bu çukur neden var demez.