Erbakan hocam seni hep seviyoruz

30 MART 2011
ÇAR 05:00

Bugün siz kıymetli okuyucularımla bir hatıramı paylaşacağım.

Bilindiği gibi hâl-i hayatında Muhterem hocamız Necmettin Erbakan'a nice iftiralar atıldı.

Fakat vefatıyla birlikte herkes Erbakan hocamıza hüsn-ü şehadette bulundular. Meselenin böyle olduğu herkesce mâlum.

Benim paylaşacağım husus şudur:

Gerek hacc gerekse umre için Mekke'ye gittiğimde Peygamberimiz Efendimiz (s.a.v.)'i de her giden gibi ben de ziyaret ederim. Her ziyaretimde de Medine-i Münevvere'de kayda değer bir rüya görürüm. Birkaç yıl önceki rüyam şöyle idi:

Büyük bir şiddetle kıyamet koptu. Çok dehşet verici bir durum meydana geldi. İnsanlar diriltildi. Arasat meydanında hesap vermek üzere toplatıldılar. İnsan olmam hasabiyle ben de o mahşeri kalabalığın içinde bulunuyordum. Derken hesap sorma ve hesap verme ânı başladı. Kısa bir an içinde bir melek bana:

- Senin hesabın bitti. Cenneti hakettin. Buyur cennete, diyerek büyük müjdeyi verdi.

Cennetle bulunduğum yer arasında -temsilde hata olmasın- iki devlet arasındaki tampon bölge gibi yüz metre civarında bir mesafe vardı. Bu aradaki mesafeye girdiğimizde sol taraftan cehennemin homurdayan alev sesleri geliyordu. Dönüp cehenneme baktığımda çok yakinen tanıdığım biri dayanılması güç alevlerin içinden bana yine dayanılması güç bir ağlamayla şöyle yalvarıyordu:

- Hocam! Ne olur bana şefaat (yardım) et. Benim buradan kurtulmama yardım et. Dayanamıyorum bu azaba diyor, bunu derken denizdeki dalga gibi bir ateş alevi geliyor onu alıp götürüyordu. Başka bir dalga bu kişiyi sahile atar gibi dışarı sürüklüyordu. Bu alma ve götürme işi devam ediyordu. Her gelişinde de bana yalvarıyordu:

- Kurtar beni. Bana yardım et. Dayanamıyorum, diyordu.

Gerçekten dayanılacak gibi de değildi. Ben de dayanamadım. Ona yöneldim. Alev onu dışarı atınca el çabukluğu ile onu yakalayıp dışarıya çekmek istedim.

Tam bu sırada bir melek önüme dikildi. Bana:

- Yoluna devam et. Sana bunu kurtarma yetkisi verilmedi. Hiçbir şey yapamazsın, dedi.

Ona faydalı olamadığıma üzülür gibi bir hava içindeydim. Bir taraftan o feryat ediyor kurtar beni diyerek ağlıyor, feryat ile yalvarıyor, bir taraftan da melek bunu kurtarmama izin vermiyordu.

Nihayet meleğe dedim ki:

- Bu adam hangi suçu işledi ki bu azabı çekmeye müstehak oldu:

- Bu öyle bir suç işledi ki, Allah (c.c.) onu affetmedi. Bu suç, Allah'ın bir dostuna iftirada bulundu. Bühtan etti. Bu Allah dostuna, bazı menfaatler elde etmek için o dostunun düşmanlarıyla bir oldu da o dosta kin besledi, nefret duydu. Böylece bu azaba düçar oldu. Cezasını çekmeden cehennemden çıkamayacak.

Ben bir cehenneme, bir o azabın ızdırabını çeken o kişiye, bir de meleğe bakarak konuştuğum o meleğe sordum;

- İftiraya mâruz kalan o Allah dostu zat kimdir? dedim.

Şu cevabı verdi:

- Necmettin Erbakan'dır. Allah (c.c.), dostlarının sıkıntıya uğratılmasına asla râzı olmaz. Üzüntü verenleri de asla affetmez. Affedilmeyeceklerden biri de bu adamdır.

Sonra ben yoluma devam ettim.

Erbakan hocam ömrünü cihatla geçirerek bitirdi. Dost düşman ölümüyle birlikte cennet bahçesi kabrinde zikrine devam ettiğini ikrar etti. O bir Allah dostuydu. O dosta düşmanlık yapanlar, pervasızca iftira edenler ahiretteki yerlerini görsünler dövünebildikleri kadar dövünsünler. Mücrimlerin akıbetleri böyledir işte.

Erbakan hocam seni hep seviyoruz - Milli Gazete

Mevlüt Özcan