Hatırlar mısın oyuna daldığın solgun ikindileri?Terk edilmiş sokak başlarını süsleyen çocuksu neşelerde yitirirdin kendini.Üşüdüğün aklına düşmezdi.Toprak kiri ellerini küçük sevinçlerin yumağına sarıp ısıtırdın.Gece,kuzguni bir şal gibi ağır ağır çökerdi;aldırmazdın.Oyunun heyecanıyla aydınlatırdın yüzünü,gözlerini.Acıktığını fark etmezdin.Oyuncak zaferleri kut ve gıda eylerdin kalbine.Evi unuturdun.Sıcak odalardan uzaklığına yanmazdın.Bilmezdin ki sen pencere önü çiçeğisin.Derken,ılık bir anne sesi çekerdi kulağını.'Haydi oğlum eve gel!,Bak yemeğin soğuyor.'

Ezanı öyle sıcacık bir ana çağırışı say işte!Ardında sakladığı mutlulukları unuttuğun,aydınlığını özleyemediğin ulvi pencerelerin pervazından salkım saçak taşan ana merhametidir.Hasretlerine mukabele edemeyecek,kalbine gıda vermeyecek oyunların telaşını durduran,yumuşak,tatlı,munis,aşina bir sesleniştir ezan..'Akşam oldu,ömür bitiyor,eve dön,varlığını sonsuzlayacağın kapıyı aç..Hava karardı;gönlüne teselli veren renkler çekildi.Hüzün ve korkuların ellerinin nereye vardığını göremeyeceğin kadar koyulaştı.Yüzüne varacağın,huzura konacağın pencerenin önüne gel.Bak,iyice soğudu da hava,üzerine tiril tiril,kaygıların kışında sıkışan göğsünü sarabileceğin bir yakınlık şalın bile yok..Yuvaya dön,sonsuz yumuşaklıkta bir yastığa başını dayar gibi secdeye var;namazın avuçlarına dök eteğinde biriken yetimlikleri,yabanlıkları...Sımsıcak bir çorbayı yudumlar gibi,dudağının arasına al dualarını,damağına değdir suskunluğa zincirli fısıltılarını...Çamura bulanmış ellerini,dünyanın kiriyle kararmış yüzünü karanlıkların tozuna bulanmış gözlerini,abdestin çeşmesinde yu.....'

kalbine bir ana bakışıdır namaz.....

SENAİ DEMİRCİ