Genç kızlarımıza sohbetleriyle rehberlik yapan çoğunun elinden tutan bir uyucumuzun bir hatırasını aktarmak istiyorum:


“Stuttgart Waiblingen bölgesinde iki yılı aşkın haftalık çevre sohbetlerinden tanıdığım bir hanım telefonda şöyle ağlıyordu:

‘Hocahanım bizim burada bir komşu kızını kaybetti. 18 yaşındaydı. Gencecik yaşında birden bir ölüverdi. Annesi adeta çılgına döndü. Sürekli isyand
“-Keşke kızım şöyle şöyle olsa idi de ölmese idi ” diye feryat figan ağlıyor. Ne olur bir gelseniz onunla siz konuşsanız. Sizi az ç tanıyor. Size saygısı var belki sizi dinler. Biz ne yapacağımızı şaşırdık…’


Ertesi gün gittim ve beni ölen genç kızın evine götürdüler. Evde matem yas... Anne bir köşede hiç durmadan ağlıyor. Bir ara biraz sakinleşince kadın bana şunları anlattı:

“-Kızım ben ve babası her sene olduğu gibi geçen sene de memleketimiz
İzmir’e tatile gittik. Evimizin karşısındaki apartmanda bir genç adam oturuyor. Terbi i asaleti giyimi ve duruşu ile kızımın dikkatini çekmiş.
Bana:

-Anne bak! Evlenebileceğim genç dedi. Biz de ‘tanışalım’ diye bir
tanıdığı ile haber gönderdik ve tanıştık. Maksadımızı arz ettik. Genç adam üniversite uyan dindar v
dindar ve kültürlü biri idi.


Kızıma:

-Aramızda kültür farkı var. Siz açık gezen bir hanımsınız bense
eşimin tesettürlü ve mazbut bir insan olmasını isterim deyince kızım;

-En kısa zamanda dinimi öğrenecek ve tatbik edeceğim bana zaman ver dedi.


Ertesi yaz buluşmak üzere anlaştılar. Kızım ilk iş olarak kendisine dinimizi anlatacak öğretecek bir yer aradı ve buldu. Ç büyük bir gayretle dinî bilgiler öğreniyor namazlarını kılıyordu…

Böylece izin bitti ve Stuttgart’a döndük. Burada bir göz d torunun yanında sağlık teknisyeni olarak çalışıyor iş zamanından arta kalan zamanında da Kur’an–ı Kerim’i öğrenmek için ç gayret sarf ediyordu. Gelirken getirdiği mantoyu ve eşarbı evde giyip;

-Anne yakışıyor mu? diyordu.

Bütün samimiyetiyle İslam’ı öğreniyordu…

Sivaslı bir komşumuz onu oğluna istemiş o ise “ret” cevabı vermişti. Fakat o bunu gurur meselesi yapmayarak Kur’an–ı Kerim’i öğrenmek için onlardan yardım istemişti.

Bir gün ‘Başım ağrıyor.’ diye doktora gitti. ‘Bir şeyin yok .’ demişler. Ama baş ağrısı devam ediyordu. Göz kulak ve diş tahlillerinin sonucunda da bir
şey bulamamışlardı. Ama başının ağrısı da bir türlü geçmek bilmiyordu.

Bana anlattığına göre bir gün evde kimse olmadığı halde evimize bir genç delikanlı gelip ona kırmızı bir gül getirmiş ‘Ben ahiretten geliyorum Allah–u Teala Hazretleri seni benim kısmetim yazdı cennette sen benimsin. Burada evlenmeyeceksin.’ demiş.

Baş ağrısı durumu 15 gün sürdü. Son çare olarak Şule’yi hastaneye tahlil
için aldılar. Araştırmalar neticesinde hiçbir şey bulamadılar. Bir gün hastaneye gittiğimde yattığı odanın penceresinden bakıp bana şöyle dedi:
‘Anne! Cennet ne kadar güzel.’

Döndüm ve baktığı tarafa baktım gördüğüm sadece park etmiş arabalardı. Ama o büyülenmiş gibi mutlu bir şekilde pencereden bakıyordu…

Bana dedi ki: ‘Anneciğim beni yarın saat 8.00’de götürecekler.’ dedi. Çılgına döndüm. Babasına koştum ‘Kızımız ölüyor yetiş.’ dedim. Babası da çaresiz yüzüme baktı. Söylediklerine inanmıyorduk; ama yine de endişe ve telaşımız had safhadaydı.

‘Ya doğruysa.’ diyordum. O gece hiç uyuyamadım. Ertesi gün sabah 7.00’de hastanedeydim. Babası koridorda içeri girmeye dayanamamış çaresiz ağlıyordu. İçeriye girdim. Kızım bana şöyle vasiyette bulundu:

Anneciğim ben ölünce sakın ağlama. İzmir’deki o gence de benden selam
söyle Cenab–ı Hak ona mutluluklar versin. Ona minnettarım dinimi
öğrenmeme sebep oldu. Anne bu fakir gence maddi yardımda bulun ve onu istediği bir kızla evlendir. Hesabımda onun evlenmesi için yeterli miktarda para var.” Bu arada sık sık saate bakıyordu. Sonra büyülenmişçesine;


“-Geldiler ” dedi…


Yüzüme baktı korku ifadesi vardı.


“-Anne Azrail’in ayakları ne kadar büyük” dedi “Odanın uzunluğu kadar. Babama selam söyle.” dedi. Başını yastığa koydu kelime–i şehadet getirdi ve kızım öldü!

Adeta çıldırmıştım. Odadan kendimi dışarı attım “Bey” dedim “Kızımız öldü.” İkimiz tekrar odaya daldık ama kızımız vefat etmişti.


Daha sonra bizden istediklerini yerine getirdim… Şimdi söyler misiniz ben bu acıya nasıl dayanırım?’