|
| Konular: 50,314 | Mesajlar: 311,935 | Üyeler: 10,668 | Online: 215 | Elhamdülillah...
|
|
|||||||
| TEBRİKLER-PROTESTOLAR Güzel Olan Tebrik Edilmeli, Yanlış Olan Uyarılmalı ve İkâz Edilmeli... |
 |
|
|
|
LinkBack | Seçenekler | Stil |
27.07.09, 09:32
|
#1 |
Derecesi :
 Grubu : Üye
Üye No : 4926
Üyelik tarihi : 27-07-2009
Konuları : 3
Mesajlar : 11
Teşekkürleri: 0
2 mesajına 5 kere teşekkür edildi.
Tecrübe Puanı: 0
 Son Aktivitesi : 07.08.09
Durumu : Status: Offline
|
Yalan, dedikodu, iftira!
Peygamberliğin ilk yıllarıydı. İnsanların tek tek Müslüman olmaları, Mekkeli müşrikleri rahatsız ediyordu. Bu yüzden Peygamber efendimiz aleyhisselamı kimse görmemeli, dinlememeliydi. Onun için etrafına görünmez duvarlar çekiyor, Onu diğer insanlardan tecrit etmeye çalışıyorlardı. Nasıl mı? Kolay. Yalan, iftira, dedikodu. Bunlar ne güne duruyordu. Mekke’ye bir yabancı gelmeyegörsün. Hemen etrafını sarıp, kıskaca alırlardı garibi. Efendimiz aleyhisselam hakkında olmadık şeyler söyler, onunla görüşmesine mani olurlardı. İftirada hudut tanımazlardı üstelik. Tekrardan da. Aman, dikkatli ol! Tufeyl bin Amr da kıskaca aldıklarından biriydi işte. Halbuki o, Arap lisanının ustalarındandı. Şairdi sonra. Onu Mekke’de görünce etrafını sardılar bir anda: - Aman ha, dikkatli ol! - Hayrola, neye dikkat edeyim? - Hani hatırlar mısın? Abdülmuttalibin bir yetimi vardı. - Muhammed-ül emin mi? - Evet ya. işte O, Peygamber olduğunu söylüyor. Şaşırdın değil mi? Tufeyl cevap vermedi. Onlar devam ettiler: - İkilik soktu aramıza. Baba ile oğulu, karı ile kocayı birbirine düşürdü. Kardeşi kardeşe düşman etti. Sen sen ol, onu göreyim deme sakın. Karşılaşırsan yolunu değiştir. Yoksa sihrine kapılırsın. Sözleri büyüler seni de. - Ne yapayım peki? - Uzaklaş buradan. Terk et Mekke’yi. Bunları söyleyenler sıradan kimseler de değildi hani. Kureyşin en seçkin insanlarıydı. Tufeyl, şaşkın ve tedirgindi bu yüzden. Ve verdi kararını. Şayet Onunla karşılaşırsa konuşmayacak, bir şey söylerse cevap vermeyecekti. Kulaklarına pamuk tıkayıp çıktı evden. Beytullaha gidiyordu. Kâbe’ye vardığında, Efendimiz aleyhisselam namaz kılıyordu. O da gidip, Peygamber efendimizin yakınında durdu. Daha doğrusu ayakları götürdü onu oraya. Görünmez bir kuvvetle çekilmişti sanki. Ve olan oldu. Kur’an-ı kerimin bir bölümünü işitti ister istemez. Ve hayran oldu tabii. İnanılmaz bir haz duydu. Dahası, o kelamın devamını dinlemek için dayanılmaz bir istek oluştu içinde. Ama söz vermişti. Onun sözlerini dinlemeyecekti. Kısa bir an bocaladı. Ama sonra; “Niçin?” dedi. “Niçin dinlemeyecekmişim? Ben, iyiyi kötüden ayıramayacak bir kimse değilim ki. Şairim üstelik. Beğenirsem kabul eder, yoksa reddederim”. Attı pamukları kulağından. Dinlemeye başladı. “Bunlar insan sözüne benzemiyor” dedi içinden. “Bunlarda ilahi bir koku var”. Efendimiz aleyhisselam namazını bitirip ayrıldılar. Tufeyl de gayr-i ihtiyari takıldı peşine. Yine görünmez bir kuvvetle çekiliyordu. Efendimiz aleyhisselam hane-i saadete girdiler. O da gayr-i ihtiyari süzüldü içeriye. Ve arzetti halini: - Efendim, Mekkeliler hakkınızda öyle şeyler söylediler ki, sözlerinizi işitmemek için kulaklarıma pamuk tıkamıştım. Ama işitince hayran oldum. Sonra rica etti: - O kelamdan biraz daha okur musunuz? Efendimiz aleyhisselam bir miktar okudular. Tufeyl’in kalbi hidayet nurlarıyla aydınlanmıştı. Arzetti hemen: - Ya Muhammed! “sallallahü aleyhi ve sellem” Ben ömrümde bunlardan daha güzel bir söz işitmedim. İnandım ki sen Allah’ın Resulüsün. Ve “Kelime-i şehadet” yankılandı odada. ::::::::: Kaynak:http://www.gonulsultanlari.com/detay.asp?Aid=7649 |
|
    
|
|
27.07.09, 09:36
|
#2 |
|
Derecesi :
Grubu : Üye
Üye No : 4926
Üyelik tarihi : 27-07-2009
Konuları : 3
Mesajlar : 11
Teşekkürleri: 0
2 mesajına 5 kere teşekkür edildi.
Tecrübe Puanı: 0
Son Aktivitesi : 07.08.09
Durumu : Status: Offline
|
DEDİKODU GIYBET Resulüllah (s.a.v) efendimiz ashabına sordu : Biliyormusunuz gıybet nedir ? Sahabiler dediler: Allah ve Resulü daha iyisini bilir. Resul(s.a.v) buyurdu: Müslüman kardeşin hakkında onun hoşlanmıyacağı bir şekilde konuştuğun zaman gıybet etmiş, onu çekiştirmiş olursun. Ashabdan birisi dedi ki : Eğer söylediğimiz şeyler müslüman kardeşimizde mevcut ise yine de gıybet olur mu? Resul aleyhisselam buna şöyle cevap verdi : Eğer söylemiş olduklarınız onda mevcut ise gıybet etmiş olursunuz, değilse ona iftira atmış olursunuz. Diye buyurdu. Dedikodu ve iftira Dilin Afetleri nden biridir: Gıybet, bir kimsenin gıyabında yani hazır bulunmadığı zaman arkasından hoşlanmıyacağı bir sözü söylemektir, yani çekiştirmektir. İftira ise, o kimsenin yapmadığı veya söylemediği bir şeyi söylemektir. Resul-ü ekrem (s.a.v) bir gün Hz. Ömer ve Selman-ı radıyallahu ile sefere çıkmıştı. Bir konak yerinde çadırlar kuruldu yemekler hazırlandı, bu esnada Selman radıyallahu anh uyuyordu. Bazı kimseler de aralarında konuşup şöyle diyorlardı : Bir kısım insanlar hep hazıra konmak isterler, beklerler ki her şey hazırlansın, düzeltilsin, yemek önlerine gelsin ve yesinler diye aralarında konuşuyorlardı, derken Selman radıyallahu anh uyandı. Kendisini Resul (a.s.v)a gönderdiler ve yiyecek getirmesini istediler. Selman Resulüllah (s.a.v) efendimizin huzuruna çıktı. Ya Resulallülah dedi. Arkadaşlarım ekmeklerine katık istiyorlar. Dedi Efendimiz, büyük bir sukunetle : Onlar şimdi katıklarını yemeklerini yediler, buyurdu. Selman radıyallahu anh geri döndü ve efendimizin sözlerini arkadaşlarına bildirdi, arkadaşları şaşırdılar bişey anlıyamadılar. Dediler ki Biz daha yemek katık yemedik. Amma, Resul (s.a.v) efendimiz yalan söylemez. Gidip soralım bize bu sözü neden dolayı buyurduğunu anlayalım, dediler ve Resulüllah Hazretlerinin huzuruna çıktılar: Efendimize sordular Ya Reulallah Bizim için katık yemek yediler diye buyurmuşsunuz, oysa biz yemekte, katıkta yemedik lutfedin bize bu sözün manasını izah buyurun dediler. Efendimiz cevap verdiler : Sizler uyuyan arkadaşınızdan ötürü katıklandınız yani yemeğinizi yediniz diyerek şu ayeti okudular : “Ey iyman edenler! Zannın fazlasından sakının. Zira zannın bazısı günahtır. “ ( El-Hucurat suresi:12) Sevgili Peygamberimiz buyurmuştur : İbadet on kısımdır. Dokuzu susmak ve diline sahip olmaktır. Dedikodu büyük günahlardandır yaptığımız güzel amelleri silip süpürür . ::::::::: Kaynak:http://www.yaradan.com/dedikodu-giybet.html |
|
|
|
|
27.07.09, 09:39
|
#3 |
|
Derecesi :
Grubu : Üye
Üye No : 4926
Üyelik tarihi : 27-07-2009
Konuları : 3
Mesajlar : 11
Teşekkürleri: 0
2 mesajına 5 kere teşekkür edildi.
Tecrübe Puanı: 0
Son Aktivitesi : 07.08.09
Durumu : Status: Offline
|
GIYBET, NEMİME, İFTİRA VE YALAN İslam dini; sosyal ilişkilere, ahlâkî davranışlara, kişilik haklarının korunmasına, güven, huzur ve barış ortamını yok edecek, kavga, tartışma ve dargınlıklara sebep olacak davranış-lardan kaçınılmasına büyük önem vermiştir. Bu sebeple sosyal ilişkileri zedeleyen, temel hak-ları ihlal eden ve ahlakî zafiyete sebebiyete veren gıybet, iftira, yalan, nifak, fesat, tecessüs, haset, hiciv ve benzeri söz, fiil ve davranışları yasaklamıştır. GIYBET "Gıybet"; bir insanı gıyabında eleştirmek, çekiştirmek ve hoşlanmayacağı sözler söy-lemektir. Halk arasında buna "dedi-kodu" da denir. Kişinin bedeni, nesebi, ahlâkı, işi, dini, elbisesi, evi, bineği ve benzeri şeyler dedikodu konusu olabilir. Gözün şaşılığı, saçların dö-küklüğü, uzun veya kısa boylu, siyah veya sarı renkte olmak gibi nitelikler hakkında alaylı bir şekilde bahsedilmesi gıybet olur. Peygamberimiz (a.s.) ashabına; أَتَدْرُونَ ماَ الْغِيبَةِ "Gıybet nedir bilir misiniz?" diye sormuş, sahabe; .قَالُوا اللهُ وَرَسُولُهُ أَعْلَمُ "Allah ve Resulü daha iyi bilir" cevabını vermişler, bunun üzerine Peygamberimiz (a.s.); .قاَلَ ذِكْرُكَ أَخَاكَ بِماَ يَكْرُهُُ "Kardeşini onun hoşlanmadığı bir nitelik ile anmandır" diye tarif etmiştir. Kendisine, قِيلَ أَفَرَأَيْتَ إِنْ كَانَ فِي أَخِي مَا أَقُولُ "Kardeşimde dediğim nitelik varsa ne buyurursunuz? denilmesi üzerine, قَالَ إِنْ كاَنَ فِيهِ مَا تَقُولُ فَقَدِ اغْتَبْتَهُ وَإِنْ لَمْ يَكُنْ فِيهِ فَقَدْ بَهَتَّه "Eğer dediğin sıfat kardeşinde varsa işte o zaman gıybet olur. Yoksa, ona bühtan ve if-tira etmiş olursun" buyurmuştur.” Dolayısıyla gıyabında konuşulan nitelik o kişide yoksa buna gıybet değil "iftira" denir. İftira gıybetten daha kötü bir davranıştır. Zira gıybette zikredilen husus kişide vardır, iftirada ise yoktur. Peygamberimizin eşi Hz. Aişe validemiz anlatıyor: Bir gün Hz. Peygambere; قُلْتُ لِلنَّبِيِّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَسْبُكَ مِنْ صَفِيَّةَ كَذاَ وَكَذاَ "Ey Allah’ın Elçisi! (Kısa boylu oluşunu kastederek) şöyle şöyle olan Safiye sana ye-ter dedim. Bunun üzerine bana, فَقاَلَ : لَقَدْ قُلْتِ كَلِمَةً لَوْ مُزِجَتْ بِماَءِ الْبَحْرِ لَمَزَجَتْهُ "Ey Aişe! Öyle bir söz söyledin ki, eğer o söz denizin suyu ile karışsa her halde onu ifsat eder, tadını ve kokusunu bozardı" buyurdu. قاَلَتْ وَحَكَيْتُ لَهُ إِنْساَناً "Bir gün Hz. Peygambere bir insanı, davranışlarını taklit ederek anlattım." Bunun üze-rine Allah'ın Elçisi, فَقاَلَ ماَ أُحِبُّ أَنِّي حَكَيْتُ إِنْساَناً وَ أَنَّ لِي كَذاَ وَكَذاَ: “Mukabilinde bana dünyayı verseler bile, bir insanı hoşlanmayacağı bir şey ile taklit ve tavsif etmeyi katiyen sevmem” buyurdu. Peygamberimiz (a.s.) bu sözleriyle bize gıybetin uygun olmayan kötü bir davranış ol-duğunu bildirmektedir. Yüce Allah da Kur'ân'da gıybeti kesin olarak yasaklamaktadır: يا ايها الذين امنوا اجتنبوا كثيرا من الظن ان بعض الظن اثم و لا تجسسوا و لا يغتب بعضكم بعضا ايحب احدكم ان ياكل لحم اخيه ميتا فكرهتموه و اتقوا الله ان الله تواب رحيم “Ey iman edenler! Zannın bir çoğundan sakının. Çünkü zannın bir kısmı günahtır. Birbirinizin kusurlarını ve mahremiyetlerini araştırmayın. Birbirinizin gıybetini yapmayın. Herhangi biriniz ölü kardeşinin etini yemekten hoşlanır mı? İşte bundan tiksindiniz! Allah’a karşı gelmekten sakının. Şüphesiz Allah tövbeyi çok kabul edendir, çok merhamet edendir” (Hucurat,49/12). Bu âyet-i kerîme'de yüce Allah, kişilik haklarını ihlal eden üç davranıştan sakınılmasını emretmektedir. Bunlar; "kötü zanda bulunmak", "insanların gizli hallerini araştırmak" ve "gıybet etmek"tir. Her üçü, kişilik haklarını ihlal eden, toplumun huzur ve güvenini sarsan davranışlardır. Her üçü de kişi ve toplum hayatında tedavisi çok zor yaralar açan birer hasta-lıktır. Özellikle gıybet çok çirkin bir davranıştır. Bu çirkinliği yüce Allah, ölen bir insanın etini yemeye benzetmiştir. Ölü bir insanın etini yemek ne kadar çirkin ise gıybet de o kadar çirkin bir davranıştır. Bu benzetme, müminleri bu davranıştan alıkoymaya ve gıybet günahının büyüklüğünü beyan etmeye yöneliktir. Bir sonraki âyette, Allah katında üstünlüğün takvada olduğu vurgulanarak insandaki fizikî niteliklerin önemli olmadığı, bunun kusur sayılmayacağı, iman, ibadet ve ahlak ile be-zenmenin önemli olduğuna işaret edilmiştir. İnsan iman edip Allah ve Peygamberin emir ve yasaklarına uyduğu zaman takva sahibi olabilir. Gıybet eden insan takvanın gerektirdiği bir davranışı sergileyememiş, ahlakından taviz vermiş, kul hakkı yüklenmiş ve büyük günah işlemiş olur. Gıybet; zayıf, zelil, manen ve ahlâken aşağı mertebede olan insanların yapabile-ceği bir davranıştır. Sahabeden Süfyân b. Abdullah (r.a.) anlatıyor: قُلْتُ ياَ رَسُولَ اللهِ حَدِّثْنِي بِأَمْرٍ اَعْـتَصِمُ بِهِ قاَلَ "Ey Allah’ın Elçisi! Bana sımsıkı sarılacağım bir amel söyle" dedim. Peygamber Efendimiz قُلْ رَبِّيَ اللهُ ثُمَّ اسْتَقِمْ “Rabbim Allah’tır de, sonra dosdoğru ol” buyurdu. Kendisine, قُلْتُ ياَ رَسُولَ اللهِ ماَ أَخْوَفُ ماَ أَخاَفُ عَلَيَّ ؟ "Ey Allah'ın Elçisi! Hakkımda korkacağın şeyin en tehlikelisi nedir?" dedim. فَأَخَذَ بِلِساَنِ نَفْسِهِ ثُمَّ قاَلَ : هذاَ "Mübarek dilini (eliyle) tuttu sonra “İşte budur” buyurdu. Gıybet; kişi, aile, toplum hatta bir milletin bütün mensuplarını rencide edebilir. Bu; ki-şiler, aileler ve toplumlar arasında huzursuzluk, kırgınlık hatta kavgaya bile sebebiyet verebilir. Bu sebeple yüce Rabbimiz ve sevgili Peygamberimiz gıybet etmeyi şiddetle yasaklamışlar, büyük günah olduğunu bildirmiştir. Gıybet, müminin "fâsık" ve "âsî" olmasına sebep olur. Gıybeti yapılan kimse hakkını helal etmedikçe kişi gıybetin günahından kurtulamaz. Çünkü gıybet etmek kul hakkı yüklenmektir. Kul hakkını ise Allah bağışlamaz. Söylediği söz, yaptığı fiil ve sergilediği davranış ile her türlü günahı ve kötülüğü işle-yen, fert ve topluma zararlı olan, sözgelimi, hırsızlık ve iftira eden, ırz ve namus düşmanlığı yapan bir kimsenin bu ahlak dışı niteliği zararından korunması için bir başkasına söylenebilir. Bu gıybet değildir. Peygamberimiz (a.s.)'ın; كل امتي معافى الا المجاهرون “Mücahir (açıktan günah işleyen) kimse hariç bütün ümmetim affa mahzar olmuştur” "Mücâhir"; kötülüğünü açığa vuran, Allah’ın örttüğü günahı açan kimsedir. İbn Battal; "Günahı aleni yapmada Allah, Peygamber ve sâlih müminlerin haklarını hafife alma vardır" demektedir. Ancak kötülükleri ile topluma zarar veren kişilerin durumunu açıklarken bir fitneye sebep verilmemesine özen gösterilmelidir. Gayri meşru sözleri hiç çekinmeksizin yapıp duran fâsık kimselerin bu çirkin hallerinden korunma konusunda tedbirli olunmalıdır. Bu tedbir ve çalışmada şahsi bir kin ve garez öne çıkmamalıdır. Gıybet, söz, yazı ve fiil ile yani el, kol, göz, kaş işaretleri ile de yapılabilir. Gıybetçi, içindeki kötü düşüncesini işaretlerle dillendirebilir. Gıybet Edene Karşı Takınılacak Tavır Gıybeti yapılan kimse hakkında yapılan gıybeti duymuş ise ben de onun gıybetini ya-payım diyemez. Bu takdirde kendisi de gıybet eden kişinin konumuna düşmüş, büyük günah işlemiş olur. Öyle ise ne yapması gerekir? Söz konusu edilen gıybet yanlış bilgiden kaynakla-nıyorsa gıybete eden uygun bir üslup ile durumu anlatabilir. Sabırlı olmak, hiç duymamış gibi davranmak en isabetli olanıdır. Böyle davranabilen insan yüce Allah'ın şu emrine uymuş olur: و لا تستوي الحسنة و لا السيئة ادفع بالتي هي احسن فاذا الذي بينك و بينه عداوة كنه ولي حميم "İyilik, iyi söz ve davranış ile kötülük, kötü söz ve davranış bir değildir. Sen kötülüğü en güzel biçimde sav, bir de bakarsın ki seninle arasında düşmanlık bulunan kimse sanki sıcak ve samimi bir dost oluvermiştir." (Fussilet, 41/34) Gıybeti yapılan kimse gıybet sebebiyle zarara uğramış veya zara uğraması söz konusu ise duruma müdahale edebilir, ilgili mercilere şikayet edebilir, zalimin yüzüne zulmünü söy-leyebilir. لا يحب الله الجهر بالسوء من القول الا من ظلم "Allah, zulme uğrayanın dile getirmesi dışında çirkin sözün açıklanması sevmez" (Nisa, 4/148) anlamındaki âyet, bunun delilidir. Ancak gıybeti edilen kimsenin sabretmesi ve sızlanıp şikayet etmesinden daha hayırlıdır. Böyle yapabilirse; و لئن صبرتم لهو خير للصابرين "…Eğer sabrederseniz elbette bu sabredenler için daha hayırlıdır." (Nahl, 16/122. bk. Şûra, 42/40) anlamındaki âyetin gereğini yerine getirmiş olur. Yanında gıybet yapılan kimsenin hiçbir şey söylemeden gıybeti dinlemesi âhlâkî bir davranış değildir. Ne yapması gerekir? Müminin aleyhine konuşulmasına, gıybetinin yapıl-masına müsaade etmemesi gerekir. Bunu iki şekilde yapabilir: a) Sözlü olarak müdahale eder, bunun doğru olmadığını, gıybet etmenin haram ve bü-yük günah olduğunu söyler. Bu, müminin iyiliği emretme ve kötülükten sakındırma görevidir. Kur'an'ın bir çok âyetinde bu husus müminlere görev olarak yüklenmektedir. Yüce Allah, والمؤمنون والمؤمنات بعضهن اولياء بعض يامرون بالمعروف و ينهون عن المنكر "Mümin erkek ve mümin kadınlar birbirlerinin dostlarıdır, iyiliği emreder, kötülükten alıkoyarlar…" (Tevbe, 9/71) Peygamberimiz (a.s.) ise فان لم يستطع فبقلبه و ذلك اضعف الايمان من راى منكم منكرا فليغيره بيده فان لم يستطع فبلسانه "Sizden kim bir kötülüğü görürsü onu eliyle değiştirsin, eliyle değiştirmeye gücü yet-miyorsa onu diliyle değiştirsin, dili ile değiştirmeye gücü yetmiyorsa kalbiyle (fikriyle onu tasvip etmesin, protesto etsin). Bu imanın(ın gerektirdiği amellerin) en zayıf olanıdır" buyurmaktadır. Mümin bu emirlere uyarak bir haramın işlenmesine izin vermemeli, engel olmalıdır. b) Sözlü olarak gıybetin yapılmasına engel olamayacaksa hiç olmazsa yapılan gıybete ortak olmamalı, gıybet sözlerini dinlememeli, gıybet yapılan ortamı terk etmelidir. Bu husus, yukarıdaki hadisin üçüncü şıkkında ifade edilen davranışı sergilemektir. Gıybet Etmenin Müeyyidesi Gıybet etmenin âyet ve hadislerde dünyada uygulanacak bir müeyyidesi bildirilmemiş-tir. Ancak tövbe edilmediği veya affedilmediği takdirde âhirette cezasını çeker. Onun için mümin gıybet etmemelidir. Etti ise günahına tövbe etmeli, gıybet ettiği kimseden af ve helalık dilemelidir. Aksi takdirde âhirette "müflis" durumuna düşecek sevaplarından gıybet ettiği kimseye vermek durumunda kalacaktır. Tâbiîn âlimlerinden Hasan Basrî, kendisinin gıybetini yapan birine bir tabak hurma göndermiş ve işittiğime göre amelinden bir miktar bana hediye etmişsin, ben de hurma göndererek karşılık verdim, hediyemi kabul et” demiştir. Bu itibarla aklını kullanan, ayet ve hadisleri iyice düşünen, âhirete îman eden müslüman, gıybet belasından kendisini korumalıdır. KOĞUCULUK "Koğuculuk" insanlar arasında söz taşımaktır. Bu, İslam'ın yasak ettiği ve büyük günah olarak saydığı ahlak dışı kötü davranışlardan biridir. Koğuculuk yapan kimseler, Peygamber efendimizin hadislerinde "nemmâm" ve "kattât" olarak isimlendirilmiş ve bu kimselerin (cezalarını) çekmeden cennete giremeyecekleri bildirilmiştir: لاَ يَدْخُلُ الْجَنَّةَ نَـمَّامٌ “Nemmâm cennete girmeyecektir", لاَ يَدْخُلُ الْجَنَّة َقتات "Kattât cennete giremez." Hadiste geçen "kattât" ve "nemam" kişiler arasında söz taşıyıcısı demektir. Bazı alimler; "nemâm" sözü bizzat dinleyip nakleden kimse;, "kattât" ise, söylenenlere kulak ka-bartıp işittiği gelişi güzel dedikoduları nakleden kimsedir şeklinde tanımlamışlardır. Nemime; bir kimsenin halini bir başkasına fesada sebep olacak bir tarzda, rızası olma-dan nakletmektir. Peygamberimiz (a.s.) ahabından herhangi biri hakkında hoşuna gitmeyecek bir söz, bir davranış, kötü bir huy anlatılmamasını, onlar hakkındaki yi zannı yok edecek bir durumun olmamasını istemiş ve onlara, لاَ يُبَلِّغُنِي أَحَدٌ مِنْ أَصْحاَبِي عَنْ أَحَدٍ شَيْئاً "Kimse bana ashabımdan birinden (canımı sıkacak) bir söz getirmesin buyurmuş, se-bebini, فَإِنِّي أُحِبُّ أَنْ أَخْرُجَ إِلَيْكُمْ وَأناَ سَلِيمُ الصَّدْرِ "Çünkü ben, karşınıza zihnimde hiç bir şey olmadan çıkmayı seviyorum " şeklinde açıklamıştır. Nemime; fertler arasındaki iyi ilişkileri bozan, toplumun huzurunu kaçıran, kardeşlik, birlik ve beraberliği olumsuz yönde etkileyen gayr-i ahlâkî bir davranıştır. Nemîmeye taraf olanlar, nemâmın sözüne itibar etmemeleri gerekir. Yüce Allah, و لا تطع كل حلاف مهين هماز مشاء بننين مناع للخير معتد اثيم عتل بعد ذلك زنيم ان كان ذا مال و بنين “Yemin edip duran, aşağılık, daima kusur arayıp kınayan, durmadan söz taşıyan iyiliği hep engelleyen, saldırgan, günaha dadanmış, kaba saba, bütün bunların ötesinde soysuz olan kimseye mal ve oğulları v ar diye boyun eğme" (Kalem,68/10-14) anlamındaki âyette sözünün din-lenmemesi gerekenler arasında Koğuculuk yapanları da zikretmiştir. İFTİRA Bir kimsenin işlemediği bir suçu yapmış gibi anlatmak, onda bulunmayan bir kötülüğü varmış gibi göstermek iftiradır. Özellikle ahlaklı erkek ve kadınlar hakkında namuslarıyla ilgili konularda iftirada bulunmak büyük günahtır. Peygamberimiz (a.s.) اجتنبوا السبع الموبقات "Helâk edici yedi büyük günahtan sakının" buyurmuş bu yük günah arasında iffetli ve namuslu kadınlar iftirada bulunmayı da saymıştır. Bu konuda Yüce Allah şöyle buyurmaktadır: وَالَّذِينَ يُؤْذُونَ الْمُؤْمِنِينَ وَالْمُؤْمِنَاتِ بِغَيْرِ مَا اكْتَسَبُوا فَقَدِ احْتَمَلُوا بُهْتَانًا وَإِثْمًا مُبِينًا “Mü’min erkeklere ve Mü’min kadınlara yapmadıkları bir şeyden dolayı eziyet eden-ler, şüphesiz bir iftira ve apaçık bir günah yüklenmişlerdir” (Ahzab 33/58). Kişinin sorumluluğunu unutarak isteklerine ulaşmak amacıyla insanlara iftira etmek bir hastalıktır. İftiranın gayesi; insanları işinden ve şerefinden etmek, şerefli ve dürüst insanları yıpratmaktır. Bu bakımdan her söze, her habere inanmamak, onu iyice araştırmak gerekir. Özellikle ırz ve namus konularında hemen görüş belirtmemek, sonucu itibariyle son derece isabetli bir tutum olur. Nitekim Yüce Allah, يا ايها الذين امنوا ان جاءكم فاسق بنبا فتبينوا ان تصيبوا قوما بجهالة فتصبحوا على ما فعلتم نادمين “Ey iman edenler! Size fâsık birisi bir haber getirirse, bilmeyerek bir topluluğa zarar verip yaptığınıza pişman olmamak için haberin doğruluğunu araştırın" (Hucurat,49/6) buyurmakta-dır Yüce Allah, ağızdan çıkan her sözün yazıcı melekleri tarafından kaydedildiğini bil-dirmektedir: مَا يَلْفِظُ مِنْ قَوْلٍ إِلاَّ لَدَيْهِ رَقِيبٌ عَتِيدٌ “İnsan, (iyi veya kötü) her hangi bir söz söylemez ki, yanında (yaptıklarını) gözetleyen (ve tespit eden) hazır bir melek bulunmasın” (Kaf,50/18) İftiranın Müeyyidesi Yüce Allah, Kur'ân'da, namuslu bir erkek ve kadına iftira eden kimsenin cezası bunu dört âdil şahit ile ispat edemeyen müfterîlerin cezalarının seksen sopa vurulması olduğunu ve bunların tanıklıklarının ebedî olarak kabul edilmemesi gerektiğini bildirmektedir (Nur, 24/40). Bu ceza, iftiranın ne kadar büyük günah olduğunu ifade etmektedir. Yüce Allah iffetli insanlara iftira edenlerin dünya ve âhirette lanet ve büyük bir ceza olduğunu bildirmektedir: ان الذين يرمون المحصنات الغافلات المؤمنات لعنوا في الدنيا والاخرة و لهم عذاب عظيم "İffetli ve (haklarında uydurulan kötülüklerden) habersiz mümin kadınlara zina isnat edenler gerçekten dünya ve âhirette lanetlenmişlerdir ve onlara çok büyük bir azap vardır" (Nur, 24-22) Yüce Allah nur suresinde Peygamberimizin eşi Aişe validemize böyle bir suçu isnat eden ve ileri geri konuşanları kınamakta, müminlerin böyle bir davranışta bulunmamaları ge-rektiğini bildirmektedir (Nur, 24/11-20). Mümin, başkasının kusurlarını saymak veya söylemek yerine kendi kusurlarını gözü-nün önüne getirmelidir, başkalarının yanlışlarını ve kusurlarını söylemek ve anlatmak müminin görevi değildir. Bu günahlar, kalbimizi, aklımızı ve vicdanımızı kirletir, bizi suçlu yapar. YALAN SÖYLEMEK Yalan, gerçek dışı ve aslı olmayan söz söylemektir. Yalan İslam'ın şiddetle yasak kıl-dığı ve büyük günah saydığı davranışlardan bikridir. Yalan söylemek münafıklığı alâmetidir: Peygamberimiz (a.s.), اية المنافق ثلاث اذا حدث كذب و اذا وعد اخلف و اذا اؤتمن خان "Münafıklığın alameti üç tanedir; (Münafık); konuştuğu zaman yalan konuşur, vaat et-tiği zaman döner, sözünü tutmaz, bir şey emanet edildiği zaman ona hainlik eder" buyur-muştur. Yalancılık çok kötü bir huydur. Yüce Allah; واجتنبوا قول الزور “Yalan sözden kaçının” (Hac, 22/30), قولوا قلا سديدا و "Doğru söz söyleyin" (Ahzab, 33/70) buyurmaktadır. ان الكذب يهدي الى الفجور و ان الفجور يهدي الى النار و ان الرجل ليكذب حتى يكتب عند الله كذابا "Yalan insanı itaatsizliğe, kötülüğe götürür. Kötülük de insanı cehenneme götürür. Kişi yalan söyleye söyle Allah katında çok yalancı olarak yazılır." Bir insan "çok yalancı" damgasını yedi mi hem Allah katında hem insanların nazarında itibarı kalmaz, Allah bu kim-seye yardım etmez, onu doğru yola iletmez. ان الله لا يهدي من هو مسرف كذاب “Allah, haddi aşan, yalancı kimseyi doğru yola iletmez” (Mümin,,40/28) Yalan söylemek şöyle dursun iyice bilmediğimiz bir konuda söz söylememizi bile yüce Allah yasaklamaktadır: وَلاَ تَقْفُ مَا لَيْسَ لَكَ بِهِ عِلْمٌ إِنَّ السَّمْعَ وَالْبَصَرَ وَالْفُؤَادَ كُلُّ أُولئِكَ كَانَ عَنْهُ مَسْؤُولاً “İyice bilmediğin bir şeyin ardına düşme, arkasına düşme! Çünkü kulak, göz, kalp bunların hepsi yaptıklarından mesuldür” (İsra,17/36). Peygamberimiz (a.s.) ise; و من كان يؤمن بالله واليوم الاخرفليقل خيرا او ليسكت, "Allah'a ve âhret gününe iman eden kimse ye doğru ve faydalı söz söylesin ya da sus-sun" buyurmaktadır. Yalancılık, ahlakın bozulmasına, ailelerin yıkılmasına, toplumun fesadına, işlerin da-ğılmasına sebebiyet verebilir. Yalan söyleyen kimse insanların gözünden düşer, sözüne itibar edilmez, doğru söylediğine de inanılmaz duruma düşer. “Yalan söyleyenin evi yanmış, buna kimse inanmamış,” atasözü, yalancının sonunun nasıl hüsran olduğunu belirtmektedir. Yine atalarımız; “yalancının mumu yatsıya kadar yanar”, “şehrin yukarısında bir yalan söyledim, aşağıda kendim de inandım”, “yalan söyle, tutunmazsa izi kalır” sözleriyle yalanın toplum hayatındaki olumsuz etkisine dikkati çekmişlerdir. Yalanın etkisi uzum ömürlü değildir. Ya-lancının yalanı,ı mutlaka bir vesile ile ortaya çıkar ve o kişiler musalla taşına konduğunda;“ey cemaat bu mevtayı nasıl bilirsiniz” diyen imam-hatibin sorusuna, diliyle, "Allah rahmet etsin" dese bili "içinden yalancının biriydi" der. Peygamberimiz çocukları avutmak amacıyla bile yalan söylenmesini hoş karşılama-maktadır: Sahabeden Abdullah İbnu Amir (r.a.) anlatıyor: أَنَّهُ قاَلَ دَعَتْنيِ أُمِّي يَوْماً وَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قاَعِدٌ فِي بَيْتِنَا فَقاَلَتْ : هاَ تَعاَلَ أُعْطيِكَ “Bir gün, Allah'ın Elçisi (a.s.), evimizde otururken, annem beni ça¬ğırdı ve, “Hele bir gel sana ne vereceğim!” dedi. Resulullah (a.s.) anneme فَقاَلَ لَهاَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ : وَ ماَ أَرَدْتِ أَنْ تُعْطِيهِ , “Çocuğa ne vermek istemiştin?” diye sordu. Annem, قاَلَتْ : أَرَدْتُ أَنْ أُعْطِيَهُ تَمْراً “Ona bir hurma vermek istemiştim” deyince, Peygamberimiz (a.s.), فَقاَلَ لَهاَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ : أَماَ إِنَّكِ لَوْ لَمْ تُعْطيِهِ شَيْئاً كُتِبَتْ عَلَيْكِ كَذْبَةٌ “Dikkat et! Eğer ona bir şey vermeyecek olursan üzerine bir yalan yazılacak!” buyurdu Bu hadiste, çocuk terbiyesinde yalan söylememenin çok önemli olduğu vurgulanmak-tadır. Peygamberimiz bu yanlışlığı, karşılıklı bir diyalog ve mantık çerçevesi içinde sürdürerek öğretmiştir. Hepimiz biliriz ki yanlış yolda yürüyerek doğru yola çıkılmaz. Hayatımızı doğrular üzerine programlayarak yaptıklarımızla toplum içinde şahsiyetli bir yerimizin olacağını unutmamalıyız. YALANCI ŞAHİTLİK İnsanların ruhuna zarar veren, hakkını zayi eden, anarşiyi yayan, yalancı şahitlik de; toplumsal kötülüklerin en tehlikelisi ve en çirkin olanıdır. Yüce Allah, كونوا قوامين لله شهداء بالقسط “Allah için adaletle şahitlik edenler olun” (Mâide, 5/8) buyurmuş, bırakın yalancı şahitlik yapmayı, şahitlik yapmamamın bile günah olduğunu bildirmiştir: ومن يكتمها فانه اثم قلبه لا تكتموا الشهادة “Şahitliği gizlemeyin. Kim tanıklığı gizlerse bilsin ki onun kalbi günahkardır” (Bakara, 2/283) Yüce Allah "Rahmanın kulları" diye övdüğü ve cennete koyacağını bildirdiği mümin-lerin özellikleri arasında onların yalancı şahitlik yapmamayı da zikretmiştir: والذين لا يشهدون الزور "(O Rahmanın kulları), yalan yere şahitlik etmeyen kimselerdir"( Furkan,25/ 72 Yüce Allah, و ان تبدوا ما في انفسكم او تخفوه يحاسبكم به الله "…İçinizdekini açıklasanız da, saklasanız da Allah onu bilir ve onunla sizi hesaba çe-ker” (Bakara,2/284) buyurmaktadır. Sevgili Peygamberimiz (a.s.) ise; لا يستقيم ايمان عبد حتى يستقيم قلبه و لا يستقيم قلبه حتى يستقيم لسانه و لا يدخل رجل الجنة لايامن جاره بوائقه "Kulun kalbi doğru olmadıkça imanı doğru olmaz, dili doğru olmadıkça kalbi doğru olmaz. Komşusu zararlarından emin olmadıkça kişi cennete giremez" buyurmuştur. Yalancı şahitlik yapmak hem yalan söylemek hem de dolaylı olarak iftira etmektir. Yalancı şahitlik ile kul hakkının ihlal edilmesine ve zulüm yapılmasına sebep olunmuş olur. Bu büyük günahlardan biridir. SONUÇ Dinimiz, aile ve toplum hayatının güvenli ve huzurlu olmasına, fertlerin dindar ve ah-laklı olması büyük önem vermiştir. Gıybet, Koğuculuk, iftira, yalan ve yalancı şahitlik aile ve toplumun güven ve huzurunu yok eden, fertlerin gayr-i ahlâkî olmasına neden olan kötü dav-ranışlardır. Bu sebeple yüce rabbimiz ve sevgili Peygamberimiz tarafından yasaklanmıştır. Bu davranışlar tövbe etmeyi gerektiren büyük günahlardan sayılmıştır. Bu itibarla müslüman, gıybet, koğuculuk, iftira, yalan ve yalancı şahitlik gibi kötü davranışlardan uzak durmak zo-rundadır. Bu davranışlardan har hangi birini yaptı ise hemen Allah'a tövbe etmelidir. Bir yerde batıl ve zararlı konuşmalar, dedikodu, gıybet ve koğuculuk yapılıyorsa ortam müsait ise önce ikaz edilmeli, ikaz edilemiyor veya ikaz fayda vermiyorsa o meclis terk edilmelidir. Bu, mümin için bir sorumluluk, bilinçli bir davranış, günahtan kaçış ve günaha vasıta olmama duygusudur.Peygamberimiz konuştuğu zaman müminin doğru konuşmasının veya susmasını tavsiye etmektedir. Müslüman ne eliyle ne de dilişle insanlara zarar veremez, vermemelidir. Bu, mümin olmanın gereğidir. Çok söze yalan karışabilir, çok konuşma kalbe kasvet verebilir, zihni yorabilir, tefek-küre mani olabilir, dinleyenleri usandırabilir. Çok konuşan çok hata eder ve sözün tesirini azal-tır. Bu itibarla az, öz, doğru ve yararlı şeyler konuşmak müminin şiarı olmalıdır. Müslüman, çok kıymetli olan ömür sermayesini Allah’ın rızası doğrultusunda harca-malı, olumsuzlukları terk etmeli, nefis muhasebesi yaparak kusurlarından dolayı tövbe etme-lidir. ::::::::::::::kaynak:http://www.carsambamuftulugu.gov.tr/...t%20iftira.doc Konu ahmetbayrak tarafından (27.07.09 Saat 09:41 ) değiştirilmiştir.. |
|
|
|
|
27.07.09, 09:46
|
#4 |
|
Derecesi :
Grubu : Üye
Üye No : 4926
Üyelik tarihi : 27-07-2009
Konuları : 3
Mesajlar : 11
Teşekkürleri: 0
2 mesajına 5 kere teşekkür edildi.
Tecrübe Puanı: 0
Son Aktivitesi : 07.08.09
Durumu : Status: Offline
|
Forumdaki bütün üyelerin okuması gerekiyor... Allah aşkına gıybet, dedikodu, suizan ve iftirayı bırakalım. Allah'ın rızasını kazanacak yazılar yazalım... Gıybetini yaptığımız insanlar ya haklarını helal etmezlerse mahşerde nasıl hesap vereceğiz??? Rabbim bizleri asrın belası, asrın hastalığı gıybetten korusun... (Amin) |
|
|
|
|
| Etiket |
| dedikodu, iftira, yalan |
«
önceki Konu
|
sonraki Konu
»
| Seçenekler | |
| Stil | |
Normal
|
|
Bütün Zaman Ayarları WEZ +2 olarak düzenlenmiştir. Şu Anki Saat: 12:57 .
| SİSTEM BİLGİLERİ | ÖNEMLİ BİLGİLENDİRME |
|
Powered by vBulletin® Version 3.8.6 Copyright ©2000 - 2012, Jelsoft Enterprises Ltd. Content Relevant URLs by vBSEO 3.5.0 RC2 www.milligorusforum.biz Kuruluş Tarihi : 10 Ağustos 2008 Site içerisindeki materyaller kaynak gösterilmeden kullanılamaz,dağıtılamaz. |
milligorusforum.net/biz/org sitemiz bir forum sitesi olduğu için kullanıcılar her türlü görüşlerini onay
almaksızın anında siteye yazabilmektedir.Bu yazılardan dolayı doğabilecek her türlü sorumluluk
yazan kullanıcıya aittir.Sitemizde yasalara aykırı herhangi bir materyal bulursanız
iletisim@milligorusforum.biz e-mail adresimize bildirirseniz,şikayetiniz incelendikten sonra en kısa
sürede gereken yapılacaktır.
|
