Kızım Yüzünü Tırmalıyor

Fatma Tuncer
araştırmacı yazar

4 yaşındaki kızım pek konuşamıyor, duygularını ifade edemiyor... Doktor "bir şeyi yok, konuşması zaman içinde düzelecek ve gelişecek" dedi, biz de bekliyoruz. Bazı kelimeleri yarım yarım söylüyor bazılarını hiç ifade edemiyor.


Kızım, evde sıkıldığında ya da arkadaşlarıyla oynarken sinirleniyor ve üstünü başını yırtmaya, yüzünü tırmalayama oyuncakları tekmelemeye başlıyor. Ben de arada dayanamayıp ona vuruyorum. Bu durumda daha da kötü oluyor, uzun süre benimle küsüyor. İnanın ona vurmak istemiyorum ama sabrımı taşırıyor. Hele yüzünü tırmalaması beni kahrediyor. Kaç kere doktora götürdüm "bir sorunu yok, anaokuluna verin" diyorlar. Bu yıl okula veremedik seneye vereceğiz, ama bu süre içinde ona nasıl davranacağımı bilemiyorum.



Bana neler tavsiye edersiniz?


Zekiye Berrak





Ona Yardımcı Olun




Bilindiği gibi çocuklar ilk ihtiyaçlarını ağlayarak dile getiriyorlar. Bebekler, açlığı, susuzluğu, ilgi ve sevgi ihtiyaçlarını ağlayarak ortaya koyar, anne bu dili hemen çözer ve onun yanına koşar. Ancak ileriki yıllarda, çocuk yavaş yavaş konuşmaya başlar ve duygularını cümlelerle ifade etmeye çalışır...



Bu durumda daha az ağlar, çünkü artık sözel becerileri vardır. Sizin çocuğunuzun da biraz geç konuşması ve isteklerini sözel ifadelerle tam olarak dile getirememesi bu tür davranışlara sürüklüyor. Çocuk duygu ve düşüncelerini sözcüklerle anlatamadığında, öfkelenebilir yüzünü tırmalayabilir, oyuncaklarını sağa sola fırlatabilir, anneye ya da etrafındaki kimselere vurabilir...



Bu durumda sizin yapmanız gereken şey, kelimeleri ona yavaş yavaş tekrar ettirerek konuşma becerelerini kazanmasına yardımcı olmanızdır. Ayrıca, yaşıtlarıyla birlikte oynayabileceği ortamlara götürün ve burada kendi akranlarıyla etkileşim içine girerek konuşma becerilerini geliştirsin. Ancak bütün bunları yaparken, çocuğa vurmayın, eleştirmeyin, azarlamayın... Onun duygularını anlamaya çalışın ve kendini ifade etmesi için fırsat tanıyın. Gerekirse bu konuda yardım ve destek te alabilirsiniz...
Mekanlara dahi bağlanıyorum


Memleketimin Hayali Gözümün Önünden Gitmiyor



30 yaşında bir eğitimciyim. Liseyi ve üniversiteyi memleketimde okudum ve orada çalıştım. Bir yıl önce, İstanbul'da yaşayan bir beyle evlenip bu şehre taşındım. Ama bir gün olsun memleketimin hayali gözümden gitmiyor. Ailemle telefon ve internet aracığılıyla sürekli görüşüyorum, senede bir kere de onları ziyaret ediyorum. Ama doğup büyüdüğüm toprakları çok özlüyorum. Öteden beri benim mekanlara bir bağımlılığım vardır. Hoşça vakit geçirdiğim mekana da bağlanıyorum ve sanki canlıymış gibi ona karşı bir özlem geliştiriyorum. Bu normal bir durum mudur? Bana neler tavsiye edersiniz?
Şule Pak



Azim ve Gayret Şart!

Bağımlılık duygusu, insanı çoğu zaman kendi kıskacına alarak, onun özgürleşmesine izin vermiyor. Böyle durumlarda kişi, bağımlı olduğu nesneye saplanıp kalıyor ve rahat hareket edemiyor. Aslında bu hem bağımlılık yaşayan kişi için hem de bu bağımlılığa muhatap olanlar için yorucu bir durumdur. Ama böyle bir durumdan kurtulabilmenin tek çaresi, bununla yüzleşmeyi göze alabilmektir. Bağımlı olduğunuz şeyden yavaş yavaş uzaklaşarak bağımsızlaşacaksınız ve bu deneyi hayatınızın bütün alanlarına taşıyacaksınız. Sanırım yaşadığınız bağımlılık sadece, mekanla sınırlı değil... Çünkü böyle durumlarda kişi, sevdiği insanlara da bağımlı hale gelebilir ve bütün kararlarını başkalarının yönlendirmesiyle verir. Bundan kurtulmak için, lütfen bağımlılık duygularınızı, sağlıklı bir bağlanmaya çeviriniz ve yavaş yavaş ayrışmaya, bağımsızlaşmaya çalışınız... Bağımsızlık duygusu, kendi kararlarınızı verebilmeniz, bağımlı olduğunuz nesneden uzaklaşarak, bu duyguyla yüzleşmeniz ve bu uygulamaları tekrar etmeniz sizi çözüme ulaştıracaktır.